செயலின் நோக்கம் - அறிவு - அன்பு

 

எந்தவொரு செயலைச் செய்வதற்கும் அந்தச் செயலால் நமக்கு கிடைக்கும் பலன் எது என்ற கேள்விக்கு தெளிவான பதிலும், அதாவது செயலின் நோக்கம் என்ன என்ற தெளிவும், அந்தச் செயலைச் செய்வதற்குரிய உத்வேகமும் – motivation – அவசியமாகிறது.

இவற்றை நாம் எல்லோரும் இரண்டுவிதமாக அணுகுகிறோம்;

இந்தச் செயலைச் செய்தால் எனக்கு இன்ன இலாபம் கிடைக்கும், சந்தோஷம் கிடைக்கும், பெருமை கிடைக்கும் என்ற போலியான மாயக் கற்பனைகள்! இவை ஏன் மாயக்கற்பனைகள் என்றால் ஒருக்காலும் இவையெல்லாம் நிரந்தரமாக இருக்கப்போவதில்லை!

ஆகவே ஒவ்வொரு முறை செயலைச் செய்த பிறகும் நமக்கு ஏமாற்றமே கிடைப்பதாக உணர ஆரம்பித்து செயல் புரியமுடியாமல் சோம்பலடைந்து, விரக்தி அடைந்து விடுகிறோம்.

இப்படியென்றால் செயலை விடாமல் செய்வதற்குரிய தன்மைதான் என்ன?

நாம் செயல் செய்யும் நோக்கம் அறிவைப் பெறுவதற்காக மாத்திரம் இருக்க வேண்டும் என்ற இலக்கு! எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் அதனை எப்படிச் சிறப்பாகச் செய்வது என்ற அறிவை விருத்தி செய்யும் நோக்கம் மாத்திரமே இருக்க வேண்டும்! இப்படி அறிவை மாத்திரம் நோக்கமாகக் கொண்டு கர்மத்தினைச் செய்தால் அறிவு நுண்மையாக காரிய சித்தி ஏற்படும்.

நாம் காரியமாற்றுவதற்குரிய உத்வேகம் அன்பு நிமித்தமாக மாத்திரம் இருக்குமானால் எமக்கு மற்றவர்களின் எதிர்ச் செயல்கள் விரக்தி ஏற்படுத்தாது. நாம் காரியமாற்றும் போது மற்றவர்களுக்கு நாம் இதைச் செய்தால் எமக்கு இது கிடைக்கும் என்று சுய நல எண்ணங்களை வளர்க்கிறோம். ஆனால் நாம் எதிர்பார்த்த மாதிரி அவர்கள் எமக்குத் திருப்பிச் செய்யவில்லை என்றவுடன் மனக்குழப்பம் அடைந்து விரக்தி அடைய ஆரம்பிக்கிறோம்.

நான் மற்றவர்களுக்கு எந்த உதவி செய்தாக இருந்தாலும் அதன் உத்வேகம் நிபந்தனையற்ற அன்பு மாத்திரமே என்ற வலுமான சிந்தனை எமக்குள் இருந்தால் நாம் எவராலும் விரக்தி அடைய மாட்டோம்!

அன்புஈனும் ஆர்வம் உடைமை அதுஈனும்

நண்பென்னும் நாடாச் சிறப்பு.

என்றான் திருவள்ளுவர்; ஒரு செயலைச் செய்யும் போது அதன்மீதான ஆர்வம் அன்பாக மாத்திரமிருந்தால் அது நமக்கு நடாமலே நட்பு என்பதை உருவாக்கும்! ஒருவருக்கு உதவும் போது எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் அன்பு மாத்திரமே கொண்டு நீங்கள் உதவினால் நீங்கள் வலிந்து கேட்காமலே நட்பு என்பது உருவாகிவிடும்!

நீங்கள் பெரிய அறச் செய்கைகளைச் செய்யலாம்; ஆனால் அதில் அன்பு என்ற உயிர் இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் நீங்கள் செய்யும் அறச்செயல்கள் எதற்கும் தகுந்த பலன் கிடைக்காது!

என்பி லதனை வெயில்போலக் காயுமே

அன்பி லதனை அறம்.

எலும்பில்லாத புழுப்பூச்சிகளை வெயில் காய்ந்து வருத்துவது போல, அன்பில்லாதவனை அறமானது காய்ந்து வருந்தச் செய்யும்.

சிலர் வேலையில் கராராக செயலைச் சிறப்பாகச் செய்தாலும் அங்கு அன்பு இல்லாததால் அது தகுந்த பலனைக் கொண்டுவருவதில்லை!எது என்ற கேள்விக்கு தெளிவான பதிலும், அதாவது செயலின் நோக்கம் என்ன என்ற தெளிவும், அந்தச் செயலைச் செய்வதற்குரிய உத்வேகமும் – motivation – அவசியமாகிறது.

இவற்றை நாம் எல்லோரும் இரண்டுவிதமாக அணுகுகிறோம்;

இந்தச் செயலைச் செய்தால் எனக்கு இன்ன இலாபம் கிடைக்கும், சந்தோஷம் கிடைக்கும், பெருமை கிடைக்கும் என்ற போலியான மாயக் கற்பனைகள்! இவை ஏன் மாயக்கற்பனைகள் என்றால் ஒருக்காலும் இவையெல்லாம் நிரந்தரமாக இருக்கப்போவதில்லை!

ஆகவே ஒவ்வொரு முறை செயலைச் செய்த பிறகும் நமக்கு ஏமாற்றமே கிடைப்பதாக உணர ஆரம்பித்து செயல் புரியமுடியாமல் சோம்பலடைந்து, விரக்தி அடைந்து விடுகிறோம்.

இப்படியென்றால் செயலை விடாமல் செய்வதற்குரிய தன்மைதான் என்ன?

நாம் செயல் செய்யும் நோக்கம் அறிவைப் பெறுவதற்காக மாத்திரம் இருக்க வேண்டும் என்ற இலக்கு! எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் அதனை எப்படிச் சிறப்பாகச் செய்வது என்ற அறிவை விருத்தி செய்யும் நோக்கம் மாத்திரமே இருக்க வேண்டும்! இப்படி அறிவை மாத்திரம் நோக்கமாகக் கொண்டு கர்மத்தினைச் செய்தால் அறிவு நுண்மையாக காரிய சித்தி ஏற்படும்.

நாம் காரியமாற்றுவதற்குரிய உத்வேகம் அன்பு நிமித்தமாக மாத்திரம் இருக்குமானால் எமக்கு மற்றவர்களின் எதிர்ச் செயல்கள் விரக்தி ஏற்படுத்தாது. நாம் காரியமாற்றும் போது மற்றவர்களுக்கு நாம் இதைச் செய்தால் எமக்கு இது கிடைக்கும் என்று சுய நல எண்ணங்களை வளர்க்கிறோம். ஆனால் நாம் எதிர்பார்த்த மாதிரி அவர்கள் எமக்குத் திருப்பிச் செய்யவில்லை என்றவுடன் மனக்குழப்பம் அடைந்து விரக்தி அடைய ஆரம்பிக்கிறோம்.

நான் மற்றவர்களுக்கு எந்த உதவி செய்தாக இருந்தாலும் அதன் உத்வேகம் நிபந்தனையற்ற அன்பு மாத்திரமே என்ற வலுமான சிந்தனை எமக்குள் இருந்தால் நாம் எவராலும் விரக்தி அடைய மாட்டோம்!

அன்புஈனும் ஆர்வம் உடைமை அதுஈனும்

நண்பென்னும் நாடாச் சிறப்பு.

என்றான் திருவள்ளுவர்; ஒரு செயலைச் செய்யும் போது அதன்மீதான ஆர்வம் அன்பாக மாத்திரமிருந்தால் அது நமக்கு நடாமலே நட்பு என்பதை உருவாக்கும்! ஒருவருக்கு உதவும் போது எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் அன்பு மாத்திரமே கொண்டு நீங்கள் உதவினால் நீங்கள் வலிந்து கேட்காமலே நட்பு என்பது உருவாகிவிடும்!

நீங்கள் பெரிய அறச் செய்கைகளைச் செய்யலாம்; ஆனால் அதில் அன்பு என்ற உயிர் இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் நீங்கள் செய்யும் அறச்செயல்கள் எதற்கும் தகுந்த பலன் கிடைக்காது!

என்பி லதனை வெயில்போலக் காயுமே

அன்பி லதனை அறம்.

எலும்பில்லாத புழுப்பூச்சிகளை வெயில் காய்ந்து வருத்துவது போல, அன்பில்லாதவனை அறமானது காய்ந்து வருந்தச் செய்யும்.

சிலர் வேலையில் கராராக செயலைச் சிறப்பாகச் செய்தாலும் அங்கு அன்பு இல்லாததால் அது தகுந்த பலனைக் கொண்டுவருவதில்லை!