இயற்கை விவசாயம் - சேதன விவசாயம் சாத்தியமா? -1

சிலகாலத்திற்கு முன்னர் Dr. Kumaravelu Ganesan அவர்கள் இயற்கை விவசாயம் பற்றி ஒரு விவசாயி முகநூலில் கேட்ட கேள்விகளிற்கு எனது கருத்தை எழுதும்படி கேட்டிருந்தார்கள். சிக்கல் மிகுந்த கேள்விகளைக் கொண்ட வாழ்வாதாரம் பற்றிய துறை என்பதால் வெறும் உணர்ச்சி வசப்பட்ட கருத்துக்களை எழுதாமல் சிந்தித்து, சீர்தூக்கி எனது கற்கை, அனுபவம் என்பவற்றுடன் ஒப்பிட்டு சரியாக எழுத வேண்டும் என்று நேரம் எடுத்துக்கொண்டேன். 

கேள்விக்களுக்கு பதில் கூற எந்த அறிவுத்தளத்திலிருந்து நாம் உரையாடுகிறோம் என்ற தெளிவினை உருவாக்க அடிப்படைக் கருத்துக்களை உரையாடலாம் என்று நினைக்கிறேன். 

துறைசார் நிபுணர்கள் ஆர்வமாக உரையாடுவது வரவேற்கப்படுகிறது. 

முதலாவது, இதை எழுதுவதற்கு என்ன தகுதி எனக்கு இருக்கிறது என்பதை கூறிவிட்டு எழுதுவது இங்கிருக்கும் அவையோருக்கு தெளிவாக்க வேண்டும். நான் முறையாக சூழலியல் முதுமாணி வரை பயின்றவன். பின்னர் அறிவியல் ரீதியாக, பெரும் வர்த்தக ரீதியிலான முகாமைத்துவம் செய்யப்படும் வாழைச் செய்கையின் சூழலியல் முகாமைத்துவத்தை கட்டுப்படுத்தும் பொறுப்பில் இருந்தவன். தற்போது பயிர் விஞ்ஞானத்தில் எனது முனைவர் பட்ட ஆய்வினைச் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறேன். ஆகவே நான் தமிழில் முகநூலில் ஆன்மீகம், தத்துவம் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதால் அறிவியல் தெரியாது என்று எண்ணி எவரும் வாதம் செய்ய வரவேண்டாம்! 

சுருக்கமாகச் சொன்னால் இரசானத்தை அள்ளித் தெளித்து, உரத்தை மண்ணில் கொட்டி விவசாயம் செய்யும் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் சூழலிற்கு பாதிப்பை எப்படிக் குறைப்பது என்று ஆராய்ந்து நிர்வகிக்க வேண்டும். சவால் மிகுந்த வேலை! 

இந்தத் திட்டத்தில் எமது பழமையான தோட்டத்தின் உற்பத்தி திடீரென குறையத்தொடங்கியது. இதற்கான முன்மொழிவாக எமது உற்பத்தி விஞ்ஞானிகளால் ஆழமாக மண்ணை உழுது, பண்படுத்தி, இன்னும் அதிகமாக உரம் போட வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டது. ஆனால் எந்த ஆக்கபூர்வமான விளைச்சலும் கிடைக்கவில்லை. மேலதிகமாக உரம் பாவிப்பது என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில் சூழலை மாசாக்கி மண்ணில் உவர்த்தன்மையையும், நிலத்தடி நீர் மாசினையும் உருவாக்கலாம் என்ற வாதம்! என்றாலும் நான் சூழலியல் போராளியாக மாறமுடியாது. எனது நிறுவனத்திற்கு win-win தீர்வு கொடுக்க வேண்டும்.

இதை ஆராயப்போக இணையத்தளத்தில் இப்படி ஒரு பிரச்சனையை சுபாஷ் பாலேக்கர் என்பவர் தனக்கு நடந்த அனுபவமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆர்வத்துடன் அவருடைய உரையைக் கேட்க, அதில் நாம் நிறுவனத்தில் ஒருவித arrogance உடன் விவசாயத்தைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற உண்மை உறைக்க ஆரம்பித்தது. 

அதுவரை விஞ்ஞானத்தையே கற்று, விஞ்ஞான முறையின்படி விவசாயம் செய்துகொண்டிருந்த எனக்கு சுபாஷ் பாலேக்கர் கூறியது தர்க்கப்படி சரியாகப் பொருந்தி வருவதை சூழலியல் படித்த என்னால் இலகுவாக விளங்கக்கூடியதாக இருந்தது; 

அவருடைய இயற்கை விவசாயத்திற்கான ஆய்வுக் கேள்வி;

1. காட்டிற்கு யார் நீர் ஊற்றுகிறார்கள்? 

2. யார் உரம் போடுகிறார்கள்? 

3. யார் விதை நடுகிறார்கள்? 

4. இவை ஒன்றும் செய்யாமல் எப்படி காட்டில் உற்பத்தி சிறப்பாக நடக்கிறது? 

5. அப்படியென்றால் நாம் ஏன் காட்டைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது?

இந்த ஐந்து கேள்விகளுக்கும் விடையாக அவர் காட்டில் பயிர்கள் தம்மை ஒருங்கமைத்துக் கொள்ளும் அடிப்படையில் ஒரு மாதிரியுருவைக் கண்டுபிடித்தார். அதை ஏற்கனவே விளம்பரத்துக்கு அடிமையாகி இருக்கும் விவசாயிகளின் மனதிற்கு கொண்டு செல்ல கவர்ச்சிகரமான பெயரை இட வேண்டும் என்பதால் zero budget farming என்று பெயரிட்டார். உண்மையில் அதன் அர்த்தம் உள்ளீடு குறைந்த விவசாய முறை என்பதாகும். 

1. தோட்டத்தில் ஒரு நாட்டுப் பசுமாடு இருக்க வேண்டும்.

2. தோட்டத்திற்குள்ளே முதலாவது தடவைக்கு பிறகு உள்ளீடு எதுவும் வரக்கூடாது. 

3. தோட்டத்திலிருந்து விளைச்ச (பழம், தானியம்) தவிர மற்ற எதுவும் எரிக்கப்படகூடாது, மண்ணிற்கு உணவாக்கப்பட வேண்டும். 

4. உற்பத்திச் செலவு என்று எதுவும் இருக்கக் கூடாது. 

5. பல்பயிர் வகைமையாக உயிர்ப்பல்வகைமை இருக்க வேண்டும். அவரது மாதிரியில் 36x36 அடி ஒரு உற்பத்தித் துண்டாக கருதப்படுகிறது. இதற்குள் 16 பயிர்கள் வளர்க்கலாம். 

6. இந்தப் 16 பயிர்கள் 45 நாட்களில் பலன் தரத்தொடங்கி 05 வருடத்திற்கு பிறகு பலன் தரும் பயிர்களும் இருக்கும். 

7. மண்ணை அதிக உற்பத்திக்கு என்று அழுத்தம் தரக்கூடாது. 

இந்த ஏழாவது கருத்து மண்ணை அதிக உற்பத்திக்கு உந்தக்கூடாது என்பதுதான் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம். மண்ணை நவீன விவசாயம் வெறுமனே ஒரு இரசாயனப் பதார்த்தமாக மாத்திரமே பார்க்கிறது. 

ஆனால் இயற்கை, காடு மண்ணை ஒரு உயிருள்ள   சூழற்றொகுதியாக பாவிக்கிறது. மண்ணில் இருக்கும் நுண்ணங்கிகளும், பரிணாமத்தில் ஆதியிலிருந்து மண்ணை உருவாக்கி வரும் மண்புழுவும் மண்ணின் உயிர்த்தன்மைக்கு அவசியமானது. 

நவீன இரசாயன விவசாயத்தின் உரங்கள் இந்த மண்ணின் உயிர்தன்மையினை இல்லாமலாக்குபவை என்பதே இங்கு புரிந்துகொள்ளக்கூடியது. 

நம்மாழ்வார், சுபாஷ் பாலேக்கர், மசானபு ஃபுகோகா எல்லோரும் சொல்லும் ஒருமித்த கருத்து “அதிக உற்பத்தி, அதிக இலாபம் என்ற மாயையில் நாம் எமது மண்ணை மலடாக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதாகும். 

தொடரும்...