முரண்பாடுகளை, குதர்க்கங்களை எப்படி சமாளிப்பது?- புத்தரின் ஞானம்

உலகில் பலவகையான மனிதர்களுடன் பழகுகிறோம், வாழ்கிறோம். குறிப்பாக சமூக அமைப்பில் பலதரப்பட்ட மனிதர்கள், பல்வேறு குணாதிசயங்களுடன் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் அனைவரும் ஒருதளத்தில் இருந்து சிந்திப்பதில்லை. அவர்கள் சிந்திக்கும் முறை அவர்கள் வாழ்ந்த சூழல், சமூக அமைப்பு, குடும்பம், கல்வி, சிந்தனைத்திறன் என்பவற்றிற்கேற்ப வேறுபடுகிறது. வேறு பட்ட எண்ணங்களுடையவர்கள் ஒரு தளத்தில் சந்திக்கும் போது தளம் ஒன்றாகவும், ஒரு பொருள் பற்றிய பார்வை வேறுவேறாகவும் இருக்கின்றது. இந்த சந்தர்ப்பத்தில் முரண்பாடு தோன்றுகிறது, இந்த முரண்பாடு சாதாரண வாக்கு வாதத்திலிருந்து, சமூகச் சண்டைகள் வரை நீண்டு சென்று அந்த தளத்தின் சமனிலையை, ஒத்திசைவினைக் குலைக்கிறது. இப்படி சமனிலை குலைவது அந்த தளத்தின் ஆக்கபூர்வ நிலையினை சீர்குலைக்கிறது, இதனால் இறுதியில் பயன் எதுவும் இருப்பதில்லை.

இதன் அடுத்த நிலை கர்ம விதிப்படி செயற்படுகிறது, அதாவது வினை விதைத்தவன் வினையறுப்பான் என்ற விதி. சமனிலையினை குலைப்பவனே இறுதியில் பலமடங்காக அந்த நிலையினை அனுபவிக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறான்.

ஆக அகச் சமநிலை பெறுவது, கர்மாவினை எப்படி சமப்படுத்துவதும் என்ற உத்தியினை மனதின் செயற்பாடுகளை முற்றும் உணர்ந்த விஞ்ஞானியான புத்தபெருமானின் வாழ்க்கைச் சம்பவம் ஒன்றின் மூலம் அறிந்து கொள்வோம்.

உலகில் உதித்த ஞானிகளில் தனது புத்திமயகோசத்தினை அதி உச்ச நிலையில் விழிப்படைய வைத்த மனிதன் புத்தர் என்பது அறிஞர்கள் பலரின் கருத்து. அவரது வாழ்க்கைச் சம்பவங்களும் எமக்கு பயன்படக்கூடியவை. இங்கு மேற்குறிப்பிட்ட நிலையிற்கு அவரது வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற சுவையான சம்பவம் ஒன்றினைப் பார்ப்போம்.

ஒரு நாள் புத்தர் தனது உபதேசத்தினை நிறைவு செய்துவிட்டு ஒரு கிராமத்தினூடாக சென்று கொண்டிருக்கிறார், அப்போது ஒரு  வயதில் இளமையான, நன்கு (தர்க்க சாஸ்திரம் கற்றிருப்பான் என நினைக்கிறேன்) கற்ற இளைஞன் புத்தரை இடைமறித்து வாதத்திற்கு அழைத்தான்.

வாதம் என்றால் நேர்மையான வாதமில்லை,அவனது நோக்கம் அவரை எப்படியாவது தூற்றி பலர் முன்னிலையில் அவமானப்படுத்திவிடவேண்டும் என்பதே! கண்டபடி தூற்றினான்.

உமக்கு யாருக்கும் தியானம் கற்பிப்பதற்கு எதுவித தகுதி இல்லை, ஏதோ பொய்யான ஒன்றை கற்பிக்கிறீர்! உமது குரு யார்? உமக்கு யார் புத்தர் என பட்டம் தந்தது? எந்தப்புத்தகத்தில் உமது தியானப்பயிற்சிகள் உள்ளது? நீர் ஒரு போலி ஆசாமி என கண்டவாறு திட்டித்தீர்த்தான்.

இவ்வளவற்றையும் கேட்ட புத்தர் அமைதியாக, சமனிலை மாறாத மனதுடன், புன்னகைத்தவண்ணம் தன் கருணைமிகுந்த கண்களால் அவனை ஆழமாக பார்த்தவண்ணம் அவனிடம் கெட்டார்; " அன்பனே சரி நீ சொல்வதெல்லாம் சரியாகவே இருக்கட்டும், இப்பொழுது நான் கேட்ட்கும் கேள்வி ஒன்றுக்கு பதில் சொல்வாயா?" என்றார்.

அந்த இளைஞனிற்கு பலத்த ஏமாற்றமாகிவிட்டது, அட நாம் இவ்வளவு அவமானப்படுத்தியும் இந்த மனிதன் திருப்பியும் என்னுடன் பேசுகிறானே என்று எண்ணிய வண்ணம் "சரி" என்றான்.

அதன்பின்பு புத்தர் "அன்பனே நீ ஒருவருக்காக பரிசுப்பொருளை வாங்குகிறாய், அவரிடம் கொடுக்கும் போது அவர் அதை வாங்கிகொள்ள மறுத்துவிடுகிறார், அப்படியாயின் அந்தப்பரிசுப்பொருள் யாருக்குச் சேரும்?" என்றார்.

அந்த இளைஞன் சற்று வியப்புடன் "அவர் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் நான் தானே பணம் கொடுத்து வாங்கினேன், ஆதலால் என்னையே அவை சாரும்" என்றான்.

புத்தர் புன்னகைத்த வண்ணம் "மிகச்சரி,இதே விதி உன்னுடைய கோவம்,பழிச் சொல், ஆணவம், அன்பு, கருணை உட்பட எந்த மன உணர்ச்சிக்கும் பொருந்தும், நீ என்னை அவமானப்படுத்த முனையும் போது உன்னையே அவமானப்படுத்துகிறாய், நீயே இறுதியில் அவமானப்படுகிறாய். நீ செய்து கொண்டவை அனைத்தும் உனக்கே திருப்பி வரும், அவற்றை நீ மறுக்க முடியாது என்பதே கர்மாவின் விதி, அவற்றில் இருந்து மீளவிரும்பினால் நீ உருவாக்கும் தீய உணர்ச்சிக்கு எதிரான நல்ல உணர்ச்சிகளை உருவாக்கு, உனது மனம் அமைதியுறும் ஆனந்தமடையும், மகிழ்ச்சியாக இருப்பாய்" என்று கூறிவிட்டும் மௌனமாக புத்தர் தன் பாதையில் நடக்கத்தொடங்கி விட்டார், அந்த இளைஞன் அதைக்கேட்டு திருந்தினானோ அல்லது வாதிடுவதற்கு இன்னொருவர் வரும் வரை காத்திருந்தானோ தெரியவில்லை. அதைப் பற்றி எமக்கு என்ன கவலை? அவனால் எமக்கு கிடைக்கவேண்டிய ஞானம் கிடைத்திருக்கிறது என்று அகம் மகிழ்வோம்.

இதில் பெறவேண்டிய நீதி:

புத்தரைப் போன்ற பெரிய ஞானியையே கேள்வி கேட்டு குதர்க்கம் புரிந்த சமூகம், எம்மைப் போன்ற சாமானியர்கள் ஒரு காரியம் செய்யும் போது தூற்றாது என்பது என்ன நிச்சயம், அப்படியான சந்தர்ப்பத்தில் அவர்கள் கூறுவதை அவர்களிடமே வைத்துக்கொள்ளச் சொல்லி, அவர்கள் பால் மனதைச் செலுத்தாமல் எமது பாதையில் நாம் பயணிக்கவேண்டியதுதான்!   இப்படிச் செய்யும் போது நாம் எமது சமநிலை இழக்காத நிலையுண்டாகும். அவர்கள் தாம் செலுத்தும் மன அலைகளுக்குரிய பலனைப் பெற்றுக்கொள்வார்கள். சமூக வழக்கில் சொல்வதானால் "சொந்த செலவில் சூனியம் வைத்துக் கொள்வார்கள்"